Ο μύθος της Νεμέας … Θανάσης Παπαϊωάννου

Καλό Παράδεισο κύριε Θανάση! Ο Θανάσης Παπαϊώαννου ήταν από τους πρώτους “μικρούς παραγωγούς”. Τόσο μεγάλος όμως αφού από το ’88 που έβαλε τα “λιονταράκια” στη ζωή μας δεν βγήκαν ποτέ!

Τέχνη του μεγάλη το Αγιωργήτικο, μαγικό όμως και το Pinot Noir…
Το ελληνικό κρασί από σήμερα φτωχότερο…
Αναδημοσιεύω την συνέντευξη που έδωσε προ καιρού για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι!

Συναντάμε στο κτήμα του τον άνθρωπο που, μετά τους άθλους του Ηρακλή, ξανάφερε τη Νεμέα στο προσκήνιο!

Γήινος, πληθωρικός, παθιασμένος με το κρασί, ο Θανάσης Παπαϊωάννου εξηγεί στο ΕΥ πώς έκανε την αμπελουργία στη Ελλάδα αριστοκρατική απασχόληση.
«Το ήθος του ανθρώπου είναι ο δαίμονάς του», είπε ο Ηράκλειτος. Και ο δαίμονας, το ήθος, του Θανάση Παπαϊωάννου είναι το κρασί.

Του σφίγγω το χέρι στο καλωσόρισμα και θαρρώ ότι αγγίζω μια κληματίδα. Κοιτάζω αυτό το χαρακωμένο πρόσωπο: είναι σαν η γη, το αμπέλι, να πήδηξε πάνω του μια νύχτα, να το γράμμωσε με το αιώνιο καλέμι των εποχών. Ναι, σκέφτομαι, αυτός ο άνθρωπος κατέχεται ολόψυχα από κάτι: από το πένθος της Δήμητρας, από τη χαρά του Διονύσου. Κάτι που τον φύσηξε στο νου και έγινε ένας σύγχρονος θυμόσοφος …

Ο Θανάσης Παπαϊωάννου είναι ένας από τους πρώτους «μικρούς παραγωγούς». Η σοδειά του 1981 έδωσε το πρώτο εμφιαλωμένο κρασί με το όνομά του -μέχρι τότε βρισκόταν πίσω από μερικά από τα πιο πετυχημένα ελληνικά κρασιά, όπως το ροζέ Cellar ή κάποιες από τις δημοφιλείς ετικέτες του Καμπά και του Καλλιγά.

Το 1988 κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το κρασί που έμελε στο εξής να αποτελέσει την αιχμή του δόρατος του παραγωγού: το «Κτήμα Παπαϊωάννου». εσοδείας 1987. Ένα κρασί που ουσιαστικά έκανε γνωστά και δημοφιλή τα κρασιά της Νεμέας στο ευρύτερο κοινό. Μέχρι τότε το Αγιωργίτικο δεν ήταν παρά μια πολύτιμη ποικιλία που συμμετείχε αφανώς σε ορισμένα από τα καλύτερα κόκκινα κρασιά της εποχής- αν και φιάλες ΟΠΑΠ Νεμέα κυκλοφορούσαν ήδη στο εμπόριο.

Από τότε ο Θανάσης Παπαϊωάννου δεν σταμάτησε να πειραματίζεται και να προτείνει νέα κρασιά. Και είναι γεγονός: ότι παράγεται στον ιδιόκτητο αμπελώνα του στη Νεμέα, που φτάνει πλέον τα 550 στρέμματα, βρίσκεται πάντα στην κορυφή των προτιμήσεων των οινόφιλων. (Πρόσφατη είναι η βράβευση του κρασιού «Κτήμα Παπαϊωάννου 98» ως καλύτερου Οίνου Ονομασίας Προέλευσης στον «20 Διαγωνισμό Οίνου Θεσσαλονίκης»). Ο ίδιος είναι ένας πληθωρικός, γήινος άνθρωπος, που δεν διστάζει να εκφράσει την άποψή του για καθετί.

Η ζώνη της Νεμέας είναι μια από τις μεγαλύτερες οινοπαραγωγικές ζώνες της Ελλάδας και μαζί με τη Νάουσα ουσιαστικά οι δύο ζώνες που βγάζουν ποιοτικά κόκκινα κρασιά. Πώς εξηγείτε το γεγονός ότι μέχρι το 1990 δεν υπήρξε κανένας αμπελουργός που να εξελίχθηκε σε οινοπαραγωγό; Γιατί δεν διέβλεψαν και άλλοι αυτά που διαβλέψατε εσείς;

«Δύο λόγοι υπάρχουν. Ο ένας είναι κοινωνικός η κοινωνία τότε θεωρούσε κατώτερο άνθρωπο τον ασχολούμενο με το αμπέλι, τον αγρότη, και αυτό είχε ως συνέπεια τη φυγή από το χωριό. Και ο δεύτερος είναι η έλλειψη γνώσεων για αξιολόγηση όχι μόνο των δυνατοτήτων της περιοχής, αλλά και του μέλλοντος. Πριν από τριάντα χρόνια είχα κάνει μια μελέτη, στηριζόμενος στα γαλλικά δεδομένα -είτε το θέλουν είτε δεν το θέλουν κάποιοι, οι Γάλλοι υπερτερούν παγκοσμίως στην αμπελοκαλλιέργεια και στην παραγωγή κρασιού. Ήθελα λοιπόν να δω τη Νεμέα σε σχέση με το Μπορντό. Ποιες είναι οι συγκριτικές δυνατότητές της; Διαπίστωσα λοιπόν ότι στη σχέση Μπορντό-Νεμέας, η Νεμέα μπορεί να είναι πιο ανταγωνιστική έναντι του Μπορντό”.

Ακούγεται εντυπωσιακό. Η διαπίστωση θα ξάφνιασε κι εσάς τον ίδιο ..
«Ναι, με εξέπληξε. Αλλά τελικά είναι απλό! Κοιτάξτε: Πρώτον, τα περισσότερα χρόνια έχουμε καλύτερη ποιότητα, λόγω καλύτερων κλιματολογικών-εδαφολογικών συνθηκών, και αν θέλετε και παράδοσης. Μπορεί η παράδοση να έχει διακοπεί σε κάποιες περιόδους, όπως η Τουρκοκρατία, η γνώση όμως δεν παύει να μεταβιβάζεται, έστω υποσυνείδητα, από γενιά σε γενιά. Είχαμε ακόμη υπέρ μας τη μεγαλύτερη στρεμματική παραγωγή, το χαμηλότερο κόστος παραγωγής, τη μικρότερη αξία του αμπελιού, δηλαδή της γης. Αρκεί να σας πω ότι τον καιρό που ξεκίνησα εγώ, ένα στρέμμα αμπελιού κόστιζε 5.000 δρχ. και μου έδινε 2.000 δρχ. ακαθάριστο εισόδημα! Αυτό έδειχνε ότι υπήρχε οικονομικό ενδιαφέρον, αλλά δεν το είχαν συνειδητοποιήσει. Κανείς δεν είχε μελετήσει τη σχέση επένδυσης/απόδοσης.

Φαντάζομαι ότι από αυτό πρέπει να ξεκινάει κανείς. Τι συνέβαινε; Δεν υπήρχε ενδιαφέρον;
«Ποιος να ενδιαφερθεί; Όποιος είχε κάποιες γνώσεις είχε φύγει στην Αθήνα για να γίνει υπάλληλος εδώ έμεναν άνθρωποι που ούτε είχαν, ούτε ενδιαφέρονταν να αποκτήσουν γνώσεις. Προσθέστε σε όλα αυτά και το κοινωνικό στοιχείο, ότι δηλαδή εδώ στο χωριό όταν ασχολείσαι με τη γη θεωρείσαι παρακατιανός. Εγώ ωστόσο έκανα αυτές τις εκτιμήσεις και σκέφτηκα ότι, αφού υπάρχει μέλλον, θα είναι λάθος να μην ασχοληθώ με αυτόν τον τομέα και να σηκωθώ να φύγω».

Αυτό σημαίνει ότι το βασικό πρόβλημα για τους αγρότες είναι η έλλειψη παιδείας …
«Ακριβώς, έτσι είναι».

Εσείς πάντως έχετε τελειώσει την Ανωτάτη Εμπορική …
«Δεν την έχω τελειώσει, έχω πάει, αλλά αναγκάστηκα να επιστρέψω. Εδώ είχα ένα πιάτο φαί, που στην Αθήνα δεν το είχα, ενώ επιπλέον μου δόθηκε και ο χρόνος να διαβάσω. Όχι μόνο οικονομικά θέματα, αλλά και οινολογία, φυτοπαθολογία. Δεν πήγαινα στο καφενείο να παίξω πρέφα ή να συζητήσω τετριμμένα πράγματα, καθόμουν και διάβαζα μέχρι το βράδυ. Πήγαινα όμως και στο καφενείο για να μεταδώσω αυτά που μάθαινα. Αλλά ξέρετε τι συνέβαινε; Από αντίδραση δημιουργούσα εχθρότητα, έλεγαν “ο Παπαϊωάννου μάς κάνει τον έξυπνο”. Στο τέλος κατέληξα στο ότι δεν μπορείς να πείσεις τους ανθρώπους, όταν δεν είναι έτοιμοι να πεισθούν. Επειδή όμως ενδιαφερόμουν για τον τόπο όπου ζω εγώ και τα παιδιά μου, συνειδητοποίησα ότι ένας τρόπος υπήρχε: ο τρόπος της σιωπηρής προσπάθειας, που δεν δημιουργεί αντίδραση».

Της σιωπηρής προσπάθειας… ;
«Να σας δώσω ένα παράδειγμα. Πριν από καιρό ξεκίνησα πρώτος τη γραμμική καλλιέργεια. Περίμεναν τρία-τέσσερα χρόνια να δουν τα αποτελέσματα και ύστερα σιγά σιγά ακολούθησαν και άλλοι, με αποτέλεσμα σήμερα να μην υπάρχει άλλο σύστημα καλλιέργειας. Αν δεν έκανα εγώ ποιοτικό κρασί, δεν θα έρχονταν είκοσι οινοποιοί στη Νεμέα. Σήμερα πλέον μπορώ να πω ότι ο Παπαϊωάννου έκανε την αμπελουργία αριστοκρατική απασχόληση».

1 2
0 comments
4 likes
Prev post: Στα τρελά τους όνειρα δωσμένοι, πάντα γελαστοί και γελασμένοι…Next post: ΟΙ 4 ΠΑΝΑΓΙΕΣ ΤΟΥ ΛΙΤΟΧΩΡΟΥ

Related posts

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Προφίλ
Παπαζαχαρίας Ιωάννης

Proud Father, FnB executive, Blogger, Communicator #OlympusRegion #OlympusRiviera #Hellas #ipap
Προφίλ >>

Πρόσφατα ‘Αρθρα
Δημοφιλή
ad
Ημερολόγιο
Αύγουστος 2019
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιούλ    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  
ipap Instagram
[instagram-feed]
Κλειδιά
25η Μαρτίου 1821 (9) ipap (10) ipapazacharias (11) Όλυμπος (24) Αθλητισμός (6) Απόστολος Τζιτζικώστας (6) Βαγγέλης Γερολιόλιος (7) Βιβλίο (5) Γιάννης Παπαζαχαρίας (15) Δήμος Δίου - Ολύμπου (16) Δήμος Κατερίνης (6) Δήμος Πύδνας - Κολινδρού (5) Δημοτικές Εκλογές (6) Δημοτικές Εκλογές 2019 (19) Εθνικές Εκλογές 2019 (7) Εκκλησία (8) Επανάσταση Ολύμπου (9) Ευάγγελος Κοροβάγκος (7) Εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (5) Θεσσαλονίκη (9) Καραμανλισμός (5) Κατερίνη (11) Κρασί (11) Κρασιά Ολύμπου (7) Κύπρος (6) Λιτόχωρο (27) Λιτόχωρο 19ος αιώνας (28) Λιτόχωρο 20ος αιώνας (14) Λιτόχωρο 1878 (13) Μπάσκετ (5) Νέα Δημοκρατία (15) Οδυσσέας Ελύτης (4) Οικογένεια Παπαζαχαρία (16) Οινικός προορισμός (5) Οινοτουρισμός (5) Παλιά δημοσιεύματα εφημερίδων (5) Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας (4) Περιφερειακές Εκλογές 2019 (8) Πιερία (17) Πολιτική (8) Πολιτισμός (10) Σοφία Μαυρίδου (6) Σωτήρης Μασταγκάς (17) Τουρισμός (6) Φεστιβάλ Ολύμπου (5)